Zelfkennisforum  

Ga terug   Zelfkennisforum > Gedegen zelfonderzoek > Kennis omtrent mijzelf

Kennis omtrent mijzelf Bewust worden van mijn eigen aardigheden en de hulp van forumgenoten daarbij.

Reageren
 
Discussietools Zoek in deze discussie Weergave
Oud 10 november 2014, 09:42   #1
Nadje
Staffunctionaris
 
Nadje's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 10 maart 2012
Berichten: 6.394
Standaard Over kwetsen....

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door marie Bekijk bericht
Waarom moet ik de ego-spelletjes van anderen om mij te kwetsen voor lief nemen?
Marie, ik ben zo vrij om van jouw quote een apart topic aan te maken om de discussie elders niet te storen. Laat ik voor mezelf spreken. Allereerst ga ik ervan uit dat een ander er niet op uit is om mij te kwetsen. In de tweede plaats heeft een ander(en) die macht helemaal niet om mij te kwetsen. En in de derde plaats, als ik al iets als gekwetstheid zou ervaren, dan weet ik dat dat bij mezelf ligt. En gekwetsheid neem ik dan vrij ruim, dat kan zich voordoen in termen van irritatie of frustratie o.i.d. Ik kan daar een ander toch niet voor verantwoordelijk houden? Voor mij betekent het simpelweg dat ik me dan afgescheiden voel van het geheel of geidentificeerd heb met een fragment, hoe je 't maar noemen wilt. Soms ben je ook gewoon moe en kun je minder hebben, maar hoe dan ook is er voor mij wat te onderzoeken. Ik kan het niet op een ander(en) afschuiven.
Nadje is offline   Met citaat reageren
Oud 10 november 2014, 10:13   #2
marie
Bibliothecaris
 
Geregistreerd: 7 juli 2014
Berichten: 3.436
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Nadje Bekijk bericht
Marie, ik ben zo vrij om van jouw quote een apart topic aan te maken om de discussie elders niet te storen. Laat ik voor mezelf spreken. Allereerst ga ik ervan uit dat een ander er niet op uit is om mij te kwetsen. In de tweede plaats heeft een ander(en) die macht helemaal niet om mij te kwetsen. En in de derde plaats, als ik al iets als gekwetstheid zou ervaren, dan weet ik dat dat bij mezelf ligt. En gekwetsheid neem ik dan vrij ruim, dat kan zich voordoen in termen van irritatie of frustratie o.i.d. Ik kan daar een ander toch niet voor verantwoordelijk houden? Voor mij betekent het simpelweg dat ik me dan afgescheiden voel van het geheel of geidentificeerd heb met een fragment, hoe je 't maar noemen wilt. Soms ben je ook gewoon moe en kun je minder hebben, maar hoe dan ook is er voor mij wat te onderzoeken. Ik kan het niet op een ander(en) afschuiven.
Je kunt inderdaad zeggen dat:

1. het probleem bij jou ligt want je voelt je gekwetst en dat wil zeggen dat je nog innerlijke gevoelens, problemen moet oplossen; dat je nog niet ego-vrij bent.

2. Maar juist omdat je een ander niet verantwoordelijk wil houden voor jouw persoonlijke gevoelens wijs je die andere beter terecht dat hij moet stoppen om jou zo te behandelen.
Laten we het in uitvergrootte, overdreven vorm zien:
- Kindermishandeling; het kind is onmondig en kan en weet niet te reageren en het zal dan ook de dader heel zijn leven verantwoordelijk houden voor alles wat er met hem gebeurt, ook dat wat niets meer met die kindermishandeling te maken heeft.
- Oorlogsmisdaden; die kunnen pas vergeven en vergeten worden op de dag dat men ze heeft kunnen aanklagen, dat men er een naam op heeft kunnen plakken en dat het duidelijk wordt en is voor de slachtoffers en voor de beulen wie wat heeft gedaan en wie aan wat schuldig is.

3. Ik vergeet nooit de woorden van iemand die mij zei dat indien jij toestaat dat een ander je blameert, je medeschuldig bent aan de verloedering van de samenleving; want die andere zal natuurlijk niet stoppen met alleen maar jou te blameren, die andere zal vele andere al of niet onschuldige en al of niet meer of minder mondige mensen dan jij ook zo aanspreken. Dus indien jij dat aanvaardt, dan aanvaardt jij in zulk een maatschappij te leven.

Er is natuurlijk een verschil tussen iemand die jou opzettelijk wil kwetsen en/of iemand die dat onwetend en ongewild doet.

Het reageren van mensen tegen zulk een houding is dus misschien niet altijd een bewijs van persoonlijke betrokkenheid, maar kan ook een bewijs zijn van streven naar een betere wederzijdse verstandhouding en/of samenleving.
marie is offline   Met citaat reageren
Oud 10 november 2014, 10:24   #3
Ulla
Titularis
 
Ulla's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 30 januari 2011
Berichten: 5.999
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door marie Bekijk bericht

3. Ik vergeet nooit de woorden van iemand die mij zei dat indien jij toestaat dat een ander je blameert, je medeschuldig bent aan de verloedering van de samenleving; want die andere zal natuurlijk niet stoppen met alleen maar jou te blameren, die andere zal vele andere al of niet onschuldige en al of niet meer of minder mondige mensen dan jij ook zo aanspreken. Dus indien jij dat aanvaardt, dan aanvaardt jij in zulk een maatschappij te leven.
Naadje zegt rake dingen en jij reikt hier ook iets aan wat toch weer in het midden uitkomt. Het is nooit dit of dat, zwart of wit. De waarheid ligt altijd ergens in het midden, welke alle tegenstellingen laat samenkomen tot een geheel.
Ulla is offline   Met citaat reageren
Oud 10 november 2014, 10:33   #4
marie
Bibliothecaris
 
Geregistreerd: 7 juli 2014
Berichten: 3.436
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Ulla Bekijk bericht
Naadje zegt rake dingen en jij reikt hier ook iets aan wat toch weer in het midden uitkomt. Het is nooit dit of dat, zwart of wit. De waarheid ligt altijd ergens in het midden, welke alle tegenstellingen laat samenkomen tot een geheel.

Indien we goede bedoelingen hebben en onszelf een beetje opzij kunnen zetten om echt te luisteren naar de anderen dan kan er alleen maar iets positiefs uit voortkomen en dan ontmoeten alle tegenstellingen zich samen in ??n geheel.
marie is offline   Met citaat reageren
Oud 10 november 2014, 10:46   #5
Nadje
Staffunctionaris
 
Nadje's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 10 maart 2012
Berichten: 6.394
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door marie Bekijk bericht
Je kunt inderdaad zeggen dat:

1. het probleem bij jou ligt want je voelt je gekwetst en dat wil zeggen dat je nog innerlijke gevoelens, problemen moet oplossen; dat je nog niet ego-vrij bent.

2. Maar juist omdat je een ander niet verantwoordelijk wil houden voor jouw persoonlijke gevoelens wijs je die andere beter terecht dat hij moet stoppen om jou zo te behandelen.
Laten we het in uitvergrootte, overdreven vorm zien:
- Kindermishandeling; het kind is onmondig en kan en weet niet te reageren en het zal dan ook de dader heel zijn leven verantwoordelijk houden voor alles wat er met hem gebeurt, ook dat wat niets meer met die kindermishandeling te maken heeft.
- Oorlogsmisdaden; die kunnen pas vergeven en vergeten worden op de dag dat men ze heeft kunnen aanklagen, dat men er een naam op heeft kunnen plakken en dat het duidelijk wordt en is voor de slachtoffers en voor de beulen wie wat heeft gedaan en wie aan wat schuldig is.

3. Ik vergeet nooit de woorden van iemand die mij zei dat indien jij toestaat dat een ander je blameert, je medeschuldig bent aan de verloedering van de samenleving; want die andere zal natuurlijk niet stoppen met alleen maar jou te blameren, die andere zal vele andere al of niet onschuldige en al of niet meer of minder mondige mensen dan jij ook zo aanspreken. Dus indien jij dat aanvaardt, dan aanvaardt jij in zulk een maatschappij te leven.

Er is natuurlijk een verschil tussen iemand die jou opzettelijk wil kwetsen en/of iemand die dat onwetend en ongewild doet.

Het reageren van mensen tegen zulk een houding is dus misschien niet altijd een bewijs van persoonlijke betrokkenheid, maar kan ook een bewijs zijn van streven naar een betere wederzijdse verstandhouding en/of samenleving.
Met jouw welnemen wil ik de kindermishandeling en de oorlogsmisdaden even buiten beschouwing laten, dan wordt het allemaal wel erg uitgebreid en ver van huis. Laten we ons voor nu even tot de dagdagelijkse zaken beperken(niet dat kindermishandeling en oorlog niet aan de orde van de dag zijn, maar je begrijpt me hopelijk wel).

Je hebt het over een ander terecht wijzen. Ik stel me op het standpunt dat het niet aan mij is om een ander terecht te wijzen. Ik kan een ander ergens op wijzen, maar dat is van een andere orde dan iemand terecht wijzen. Onder terecht wijzen versta ik iemand op zijn plaats zetten en dat is niet aan mij. Als ik een ander wil laten stoppen met mij te behandelen op een manier die mij niet welgevallig is, dan kan ik dat uitleggen in een gesprek of zelf uit het contact stappen. Dan nog is terechtwijzing nog steeds niet aan de orde.

Mbt je punt 3 waarin je stelt dat je een ander niet moet toestaan om jou te blameren. Zoals gezegd, als ik alles bij mezelf hou dan KAN een ander mij nimmer blameren of kwetsen. Ik geef een ander die macht helemaal niet. Heeft ie ook niet. Dat is juist mijn punt. Daarmee stopt als vanzelf het blameren door die ander, want er is geen eer aan (mij) te behalen, als ik er immuun voor ben.

Mbt de maatschappij. Die is zoals die is. Daar kan ik me tegen verzetten of ik kan het accepteren. Ik kan me druk maken over wat er allemaal niet deugt en ten strijde trekken tegen de schuldigen, maar daarbij ga je dan gemakshalve voorbij aan het feit dat je jezelf aan hetzelfde schuldig maakt. En dat kan toch nooit de bedoeling zijn? Liever richt ik mij op de mooie en goed e dingen in deze maatschappij en de mensheid en lever van daaruit mijn bijdrage. Wie goed doet, goed ontmoet tenslotte.
Nadje is offline   Met citaat reageren
Oud 10 november 2014, 12:48   #6
marie
Bibliothecaris
 
Geregistreerd: 7 juli 2014
Berichten: 3.436
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Nadje Bekijk bericht
Met jouw welnemen wil ik de kindermishandeling en de oorlogsmisdaden even buiten beschouwing laten, dan wordt het allemaal wel erg uitgebreid en ver van huis. Laten we ons voor nu even tot de dagdagelijkse zaken beperken(niet dat kindermishandeling en oorlog niet aan de orde van de dag zijn, maar je begrijpt me hopelijk wel).

Je hebt het over een ander terecht wijzen. Ik stel me op het standpunt dat het niet aan mij is om een ander terecht te wijzen. Ik kan een ander ergens op wijzen, maar dat is van een andere orde dan iemand terecht wijzen. Onder terecht wijzen versta ik iemand op zijn plaats zetten en dat is niet aan mij. Als ik een ander wil laten stoppen met mij te behandelen op een manier die mij niet welgevallig is, dan kan ik dat uitleggen in een gesprek of zelf uit het contact stappen. Dan nog is terechtwijzing nog steeds niet aan de orde.

Mbt je punt 3 waarin je stelt dat je een ander niet moet toestaan om jou te blameren. Zoals gezegd, als ik alles bij mezelf hou dan KAN een ander mij nimmer blameren of kwetsen. Ik geef een ander die macht helemaal niet. Heeft ie ook niet. Dat is juist mijn punt. Daarmee stopt als vanzelf het blameren door die ander, want er is geen eer aan (mij) te behalen, als ik er immuun voor ben.

Mbt de maatschappij. Die is zoals die is. Daar kan ik me tegen verzetten of ik kan het accepteren. Ik kan me druk maken over wat er allemaal niet deugt en ten strijde trekken tegen de schuldigen, maar daarbij ga je dan gemakshalve voorbij aan het feit dat je jezelf aan hetzelfde schuldig maakt. En dat kan toch nooit de bedoeling zijn? Liever richt ik mij op de mooie en goed e dingen in deze maatschappij en de mensheid en lever van daaruit mijn bijdrage. Wie goed doet, goed ontmoet tenslotte.
Het is je Eigen houding die bepaalt of er contact komt of niet, of je contact wil of niet.
De meeste komen hier op het forum om gedachten uit te wisselen; ok? er zijn er anderen die enkel zichzelf willen horen spreken en er zijn er zelfs die er van genieten om de anderen te sjoferen.
Indien ik vind dat iemand mij onterecht (ik heb het niet zelf uitgelokt) van uit de hoogte aanspreekt en/of afbreekt dan Eigen ik mijzelf het recht toe om daar op een negatieve wijze op te reageren.
Zijn het ego-spelletjes? Het zij zo.

Wordt die houding later afgelegd; alles is vergeten en de wereld om bewust van te worden ligt aan onze voeten.
marie is offline   Met citaat reageren
Oud 10 november 2014, 13:09   #7
Nadje
Staffunctionaris
 
Nadje's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 10 maart 2012
Berichten: 6.394
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door marie Bekijk bericht
Indien ik vind dat iemand mij onterecht (ik heb het niet zelf uitgelokt) van uit de hoogte aanspreekt en/of afbreekt dan Eigen ik mijzelf het recht toe om daar op een negatieve wijze op te reageren.
Zijn het ego-spelletjes? Het zij zo.
Maak je je daarmee dan niet schuldig aan de verloedering van de maatschappij? Door op een negatieve wijze te reageren? Je kunt natuurlijk zeggen ego-spelletjes het zij zo, maar daarmee kun je je toch niet aan je verantwoordelijkheid onttrekken? Je hebt immers de keus om er op een andere manier op te reageren. Het feit dat een ander jou(in jouw ogen) onheus bejegent, geeft jou toch geen vrijbrief om andersom hetzelfde te doen?

Komen we toch weer bij de upperdog en de underdog uit. Ik kan alleen het gevoel hebben dat iemand mij uit de hoogte toespreekt, als ik mezelf (al dan niet bewust) lager voel/plaats. Die ander mag het gevoel/idee/illusie hebben dat hij/zij hoger staat, maar dat heeft niks met mij te maken. Hij weet (letterlijk en figuurlijk) niet beter. Ik kan daar slechts compassie mee hebben en dat lijkt me een meer ge?igende reactie die ook ongetwijfeld minder zal bijdragen aan de verloedering van de maatschappij dan wannneer ik daar op negatieve wijze op reageer. Maar dat is hoe ik het zie.
Nadje is offline   Met citaat reageren
Oud 10 november 2014, 15:04   #8
marie
Bibliothecaris
 
Geregistreerd: 7 juli 2014
Berichten: 3.436
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Nadje Bekijk bericht
Maak je je daarmee dan niet schuldig aan de verloedering van de maatschappij? Door op een negatieve wijze te reageren? Je kunt natuurlijk zeggen ego-spelletjes het zij zo, maar daarmee kun je je toch niet aan je verantwoordelijkheid onttrekken? Je hebt immers de keus om er op een andere manier op te reageren. Het feit dat een ander jou(in jouw ogen) onheus bejegent, geeft jou toch geen vrijbrief om andersom hetzelfde te doen?

Komen we toch weer bij de upperdog en de underdog uit. Ik kan alleen het gevoel hebben dat iemand mij uit de hoogte toespreekt, als ik mezelf (al dan niet bewust) lager voel/plaats. Die ander mag het gevoel/idee/illusie hebben dat hij/zij hoger staat, maar dat heeft niks met mij te maken. Hij weet (letterlijk en figuurlijk) niet beter. Ik kan daar slechts compassie mee hebben en dat lijkt me een meer ge?igende reactie die ook ongetwijfeld minder zal bijdragen aan de verloedering van de maatschappij dan wannneer ik daar op negatieve wijze op reageer. Maar dat is hoe ik het zie.
Op de een of andere manier is het tot je doorgedrongen en heb je je houding veranderd; of het blijvend is, weet ik niet, dat hangt van jou af. Wat heb je ontdekt? Dat wij misschien ergens gelijk hadden of zie je het enkel alsof wij jou verkeerd begrepen en geinterpretteerd hebben?
In ieder geval door jouw houding te veranderen kunnen wij openlijker spreken en ik denk dat dat iedereen ten goede komt.
Dat je kritiek op mij hebt is niet slecht en het kan zijn dat ik die kritiek verdien, maar ik zal dat beter en meer aanvaarden indien ik mij niet van uit de hoogte in een hoek gedrukt voel. Wil dat zeggen dat ik mijzelf in een underdog positie verschans? Ik geloof het niet en het zou even dwaas zijn als indien ik mij in een upperdog positie drong.
marie is offline   Met citaat reageren
Oud 10 november 2014, 17:00   #9
Nadje
Staffunctionaris
 
Nadje's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 10 maart 2012
Berichten: 6.394
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door marie Bekijk bericht
Op de een of andere manier is het tot je doorgedrongen en heb je je houding veranderd; of het blijvend is, weet ik niet, dat hangt van jou af. Wat heb je ontdekt? Dat wij misschien ergens gelijk hadden of zie je het enkel alsof wij jou verkeerd begrepen en geinterpretteerd hebben?
In ieder geval door jouw houding te veranderen kunnen wij openlijker spreken en ik denk dat dat iedereen ten goede komt.
Dat je kritiek op mij hebt is niet slecht en het kan zijn dat ik die kritiek verdien, maar ik zal dat beter en meer aanvaarden indien ik mij niet van uit de hoogte in een hoek gedrukt voel. Wil dat zeggen dat ik mijzelf in een underdog positie verschans? Ik geloof het niet en het zou even dwaas zijn als indien ik mij in een upperdog positie drong.
Het doet mij deugd te vernemen dat je van mening bent dat we nu openlijker met elkaar kunnen spreken, als dat voor jou aan mijn veranderde houding ligt dan is dat zo. Voor mij zeg ik niet zoveel anders dan anders, wel heb ik gepoogd om dit keer het woord ego zoveel mogelijk buiten het gesprek te houden, misschien is dat het, maar wat hiermee maar weer wordt aangetoond is dat jij het nog steeds over de vorm hebt, terwijl ik het zo graag over de inhoud zou willen hebben.

Wat mij betreft heb ik geen kritiek op jou, ik wijs je alleen op dingen die je mogelijk van/bij jezelf niet ziet. Dat hoef je niet van me te aanvaarden of aan te nemen, je zou het bij jezelf gewoon kunnen onderzoeken. Maar zover komt het nooit, omdat je bij de vorm al blijft hangen en dan in de weerstand schiet.

Als jij je in een hoekje gedrukt voelt doordat iemand jou uit de hoogte benaderd, wiens gevoel is dat dan? Jouw gevoel toch? En is jouw gevoel niet jouw verantwoordelijkheid? Klopt het dat jouw rotgevoel ,over willekeurig welke situatie dan ook, veroorzaakt wordt door een ander? En als ik ervan uitga, en waarom zou ik in godsnaam iets anders doen, dat iedereen gelijk is in de zin van niet meer of minder dan ik (iemand kan op bepaalde terreinen meer of minder weten dan ik, gebaseerd op de verschillende ervaringen), maar in essentie zijn we toch gelijk, dan kan ik me toch nooit iemands mindere of meerdere voelen? En als zich een dergelijk gevoel toch voordoet, kan ik daar dan echt de ander voor verantwoordelijk houden? Hoe eerlijk is dat? En wanneer kan ik iemand zien die zich vanuit de hoogte gedraagt? Als ik van benedenaf omhoog kijk. Probeer het zelf zou ik zeggen. Heeft het meeste effect, echt waar.

Kan ik zeggen, iemand heeft mij onheus bejegent, dus die kan van mij de volle lading krijgen? Kies je voor het principe oog om oog, tand om tand? Of voor het toekeren van de andere wang? Waar is de mensheid, in casu de maatschappij meer mee gediend, denk jij? Dat zijn de vragen die je jezelf zou kunnen stellen. Je kwam er tenslotte zelf mee met de verloedering van de maatschappij en hoe je anderen daarin terecht wilt wijzen. Ik vraag je die gedachte eens aan een nader onderzoek te onderwerpen. Niks meer en of minder dan dat.

Dat hoeft niet van mij. Eerlijk gezegd en ik zei dat al eerder, is het mij om het even. Niet vanuit onverschilligheid, maar omdat het er dan blijkbaar de tijd nog niet voor is. Daar heb ik wel een mening over: ik vind het een beetje dom, om met Maxima te spreken, maar ik veroordeel je er niet om. Je wordt er niet meer of minder van voor mij. Maar ook dat had ik al gezegd, dus volgens mij zeg ik niet veel anders dan eerder. Misschien ben jij wel toegankelijker en opener geworden. Zou dat ook kunnen misschien?
Nadje is offline   Met citaat reageren
Oud 10 november 2014, 20:45   #10
marie
Bibliothecaris
 
Geregistreerd: 7 juli 2014
Berichten: 3.436
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Nadje Bekijk bericht
Het doet mij deugd te vernemen dat je van mening bent dat we nu openlijker met elkaar kunnen spreken, als dat voor jou aan mijn veranderde houding ligt dan is dat zo. Voor mij zeg ik niet zoveel anders dan anders, wel heb ik gepoogd om dit keer het woord ego zoveel mogelijk buiten het gesprek te houden, misschien is dat het, maar wat hiermee maar weer wordt aangetoond is dat jij het nog steeds over de vorm hebt, terwijl ik het zo graag over de inhoud zou willen hebben.

Wat mij betreft heb ik geen kritiek op jou, ik wijs je alleen op dingen die je mogelijk van/bij jezelf niet ziet. Dat hoef je niet van me te aanvaarden of aan te nemen, je zou het bij jezelf gewoon kunnen onderzoeken. Maar zover komt het nooit, omdat je bij de vorm al blijft hangen en dan in de weerstand schiet.

Als jij je in een hoekje gedrukt voelt doordat iemand jou uit de hoogte benaderd, wiens gevoel is dat dan? Jouw gevoel toch? En is jouw gevoel niet jouw verantwoordelijkheid? Klopt het dat jouw rotgevoel ,over willekeurig welke situatie dan ook, veroorzaakt wordt door een ander? En als ik ervan uitga, en waarom zou ik in godsnaam iets anders doen, dat iedereen gelijk is in de zin van niet meer of minder dan ik (iemand kan op bepaalde terreinen meer of minder weten dan ik, gebaseerd op de verschillende ervaringen), maar in essentie zijn we toch gelijk, dan kan ik me toch nooit iemands mindere of meerdere voelen? En als zich een dergelijk gevoel toch voordoet, kan ik daar dan echt de ander voor verantwoordelijk houden? Hoe eerlijk is dat? En wanneer kan ik iemand zien die zich vanuit de hoogte gedraagt? Als ik van benedenaf omhoog kijk. Probeer het zelf zou ik zeggen. Heeft het meeste effect, echt waar.

Kan ik zeggen, iemand heeft mij onheus bejegent, dus die kan van mij de volle lading krijgen? Kies je voor het principe oog om oog, tand om tand? Of voor het toekeren van de andere wang? Waar is de mensheid, in casu de maatschappij meer mee gediend, denk jij? Dat zijn de vragen die je jezelf zou kunnen stellen. Je kwam er tenslotte zelf mee met de verloedering van de maatschappij en hoe je anderen daarin terecht wilt wijzen. Ik vraag je die gedachte eens aan een nader onderzoek te onderwerpen. Niks meer en of minder dan dat.

Dat hoeft niet van mij. Eerlijk gezegd en ik zei dat al eerder, is het mij om het even. Niet vanuit onverschilligheid, maar omdat het er dan blijkbaar de tijd nog niet voor is. Daar heb ik wel een mening over: ik vind het een beetje dom, om met Maxima te spreken, maar ik veroordeel je er niet om. Je wordt er niet meer of minder van voor mij. Maar ook dat had ik al gezegd, dus volgens mij zeg ik niet veel anders dan eerder. Misschien ben jij wel toegankelijker en opener geworden. Zou dat ook kunnen misschien?
Alles kan natuurlijk, zoals ik ook Maxima nog zie die over Willem Alexander zei dat hij een beetje dom is en die waarschijnlijk wel gelijk heeft en had.
Ik moet er om glimlachen want ik ben geen grote TV-kijker en als ik dan kijk staat hier de hele tijd de Belgische franstalige post op. Maar dat interview heb ik wel gezien; daarom dat ik moet glimlachen.

Oke, jij vindt dat ik bij de vorm blijf hangen en dat ik weiger naar de inhoud te gaan, want ik blijf, volgens jou aan mijn ego geplakt zitten en ik schiet onmiddellijk in de weerstand. Het verwijt dat Renoir mij ook de hele tijd doet.

Het spijt me maar ik zie die inhoud niet. Is het mijn ego dat weigert verder te kijken en weigert zich bloot te geven? Is het Alzheimer dat al toeslaat? Werkelijk ik kom niet verder.

Ik wijs je niet in het lang en breed terecht, ik leg je vooral uit waarom ik gereageerd heb zoals ik gereageerd heb.

En indien jij meer over de inhoud zou spreken, zoals je zelf zegt het te willen misschien dat ik dan ook meer op die inhoud zou reageren en niet bij de ene of andere vorm zou blijven hangen.

Ik verwijt je niets meer; indien jij zegt dat je niet uit de hoogte wou spreken dan neem ik dat van je aan en ik hou helemaal niet van het principe oog om oog en tand om tand; ik ben eerder van het principe uitgesproken en zand erover.
Voor mij is het vergeven en vergeten; zelfs als ik moet aannemen dat dat een ego-vlucht kan zijn.
marie is offline   Met citaat reageren
Reageren

Discussietools Zoek in deze discussie
Zoek in deze discussie:

Geavanceerd zoeken
Weergave

Colofon
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

vB-code is Aan
Smileys zijn Aan
[IMG]-code is Aan
HTML-code is Uit

Forumnavigatie


Alle tijden zijn in GMT (+ 1:00 uur), het is in deze tijdzone nu 12:45.


Forumsoftware: vBulletin®, versie 3.8.11
Copyright ©2000 - 2018, Jelsoft Enterprises Ltd.
Cultural Forum | Study at Malaysian University