Discussie: Hans
Los bericht bekijken
Oud 11 juni 2013, 21:17   #29
Hans
Voormalig lid
 
Geregistreerd: 21 februari 2013
Berichten: 1.584
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Nadje Bekijk bericht
Mooi Hans. Fijn dat je zo'n goede vriendin hebt. Blijft mijn boezem voor Rob. Daar zal ie blij mee zijn. Je bedoelt dat je nu toch een beetje vader bent geworden? Of begrijp ik dat niet goed?
Ze heeft een erg slimme dochter van 12, en is gek op mij.
Negen was ze toen ik voor het eerst(iets te laat) aan hun deur stond, zij deed open en zei "je bent een beetje laat,...ga je daar een gewoonte van maken?"
Ze hing gelijk heel de avond aan me, en toen ze naar bed ging liep ik mee en voor we het wisten lagen we met ons drie?n in het grote bed.
Ik liet een scheet en ging met de dekens wapperen, en ze gierde het uit, en zei "eindelijk een papa die een beetje gek doet"
Dat vond ik heerlijk om te horen, dat ik dat voor een kind kon betekenen.

Na een jaar gingen we samen wonen, maar ik kreeg benauwdheden, ontdekte van alles van mezelf, herstelde daar best langzaam van.
Ging nog slechter slapen dan ik al deed, stress op mijn werk, en de angst dat ik het niet goed zou doen als vader werd steeds groter.
Door die stress en zelf opgelegde druk ging ik ook twijfelen aan mijn kwaliteiten als partner, ondertussen vlogen triggers van mij en mijn partner heen en weer.
Ik reageer ontwijkend en zij confronterend,....en dat met een meisje wat net ging puberen.

We zijn toen uit elkaar gegaan, wonen vlak bij elkaar en hebben veel gepraat, gelachen, gehuild ect. en door die ruimte kregen we door dat we niet verkeerd waren voor onszelf en voor elkaar.
Dochter kreeg ook veel meer ruimte, en komt weer af en toe bij me uithuilen als ze het niet bij haar moeder wilt doen.

Hoogtepunten waren dat ik haar goed mocht leren fietsen voor het fietsdiploma, ze was erg onzeker.
Ik heb haar veters leren strikken, en ze kwam met haar slip op haar knie?n uit de wc en zei, "pap, kijk,..ik ben ongesteld geworden!" (waarna we een feestje hebben gehouden)
Heerlijke momenten, waar ik me trots voel dat ik daar bij mocht zijn,...alleen,.....het moet allemaal goed gaan, ik ben erg gevoelig voor wrijving en confrontatie.
En als ik dan het gevoel krijg dat ik niet even een paar dagen kan ontsnappen dan word het van kwaad tot erger.

Nu dat we apart wonen, en elkaar de helft van de week zien gaat dit erg veel beter.
De halve week alleen is lekker, maar voelt soms ook weer wel als wegkruiperig, ik zou graag "meer" willen doen,..of is dat dan weer opgelegd?
Hans is offline   Met citaat reageren